26 Nov

Dans me naar de vrijheid – Ilse

Een beetje zwart in mijn hart? 

Vraag me niet waarom, maar ik heb altijd een fascinatie gehad voor Afrika. Geen angst, maar een nieuwsgierigheid naar de ‘ander’, die er anders uitzag dan mij, maar net daarom zo interessant. Mijn ouders wilden me vroeger zelfs een donkere pop kopen, maar in die tijd was dat nog niet zo eenvoudig te vinden.

In het derde leerjaar zat er een Antilliaanse jongen in ons jaar. Hoe vaak ik – tot vervelens toe – vroeg of ik zijn haar mocht aanraken. Wat was ik jaloers op dat haar!

En als ik wat ouder werd zei ik dat ik een zwart kindje wilde later, waarop mijn ouders mij duidelijk maakten dat ik dan met een zwarte man zou moeten trouwen. Mijn ouders plaagden me hier dan ook vaak mee: gij komt nog eens met een zwarte thuis.

 

 

Ontwikkelingssamenwerking in Malawi: een logische keuze

Ik wilde graag van betekenis zijn, van waarde zijn voor anderen, anderen helpen.

Wellicht dat dat één van de motieven was om psychologie te gaan studeren.

Mijn fascinatie voor andere culturen kwam in mijn opleiding nauwelijks aan bod. Mijn ervaring met onderzoek in een multiculturele wijk motiveerde me om na mijn studies een postgraduaat interculturele hulpverlening bij te studeren.

Aan Michèle:
Ik ben zelf psychologe en altijd geïnteresseerd geweest in andere culturen. Afgelopen jaar heb ik dan ook een postgraduaat interculturele bemiddeling en hulpverlening gevolgd, om mij verder hierin te verdiepen. Dit gaf mij meer bagage, maar toch mis ik iets: praktijkervaring met andere culturen.

Ik wilde altijd wel eens naar Afrika gaan. Die praktijkervaring en mijn zoektocht naar meer-waarde hoopte ik daar te vinden via het vrijwilligerswerk in het Zuiden.

Naïef. Idealistisch. Hoopvol.

Ik ben enorm geboeid door het verrichte werk van Gencoo Malawi. Wat een interessant project met zoveel meerwaarde voor de lokale mensen. Ik leerde het project kennen door mijn vriend, Bram Vissers, waarmee je al een aantal keer gemaild hebt

 

Michèle

Uiteindelijk kwam er geen zwarte man op mijn pad, maar wél een fantastische man die me in contact bracht met Michèle, de oprichtster van Generation Cooperation België.

27 oktober 2013, onze eerste ontmoeting, waar ik een dag later op terugblikte:

Ben vandaag wel wat emotioneel, maar dat is normaal 🙂 van geluk, van het besef hoe mooi het leven kan zijn, de kleine dingen, enz. Bram en ik hebben nog nagepraat over gisteren en we vonden het echt super :). Ik voelde me vrij snel op mijn gemak en kon heel open zijn (en dat zegt heel veel voor mij). En het spontaan schilderen vond ik ge-wel-dig! Gewoon doen wat op dat moment goed voelt en vooral genieten! Merci voor deze leuke avond!

Een paar weken later organiseerden we mee een Music For Life event ten voordele van Generation Cooperation Malawi en een half jaar later zetten we onze eerste stappen op Malawische bodem.

Nog nooit zo snel in het diepe gesprongen. Maar wat voelde het (voor een keer) goed.

 

Dans

Dance is so important in the world. 

It needs no language. 

Our bodies speak a language of its own. 

-Ibrahim Farah -

 

Eén van de zovele beklijvende momenten die ik in de afgelopen vijf jaar heb meegemaakt en waarvan mijn hart nog altijd zeer warm van wordt, zijn de momenten dat het alledaagse leven even stopt en dans en muziek de publieke ruimte vullen.

Dans, een belangrijk deel van mijn leven in België, kreeg daar nog meer betekenis.

Niet geïnstrumentaliseerd in lessen waar we keurig en technisch alle oefeningen (zo correct mogelijk) moeten uitvoeren. Gewoon, puur dansen, omdat het leuk is, los van of je goed danst of niet.

 

Dans me …

Mannen bespelen de drums
Een vast ritme herhaalt zich keer op keer
Herhaling biedt structuur, duidelijkheid
Opzwependheid, maar tegelijkertijd rust.

Enkele vrouwen uit de menigte
Heupen bewegen met een gemak heen en weer
Baby’s op de rug wiegen gemoedelijk mee
Gezang vult de ruimte
Lapa’s kleuren mijn zicht

Ndi funa kuvina: ik wil dansen.

 

Oh, dans me naar de vrijheid

Neem me mee op ritme van 
de bewegingen, de muziek, de menigte, … 

Oh, dans me naar de vrijheid
Heel even

Geen zorgen
Doen én vooral niet denken
Veel hart en weinig hoofd

Oh, dans me naar de vrijheid.

Eenheid
Gelijkheid
Gemeenschap(pelijkheid)!

Even dat gevoel
Dat mijn blanke huid van geen of minder tel is
Waar we een gezamenlijke taal spreken die iedereen begrijpt
Niemand zich misbegrepen voelt of zich vergist.

Waar we samen dansen
zijn we samen mens

 

23 Nov

Growing up in Belgium – Sara

 

 

Hello! My name is Sara Helsen. I am born at home in Haacht as second of four children and I am now twenty years old. My father is civil engineer and my mother is midwife who gives birth to children at home.

 

 

 

 

Until my fifth year of High School (where I studied Ancient Greek – Mathematics), I followed my one-year-older sister Heleen in quite everything she did. Heleen started to go dancing, me too. Heleen started to go to the “art academy”, me too. Heleen started to do athletics, me too. But then, in my fifth year of High School I went abroad with AFS to France for one semester. I came in a family without kids. If I wanted to do something I had to organise it myself. That experience really learnt me to be independent and opened my mind. After one trimester I came home as another person. My sister went to study in Leuven. I went to Ghent, where I am very very happy. The people, the atmosphere, the shops, the organisations, the activities, the encounters with people from different backgrounds … I love it all.

I study bioscience engineering with lots of love. We have a lot of courses, and I like to attend them. Together with being athletics trainer that’s the most fixed thing in my daily life. Besides that my agenda is filled with varied kinds of things: meetings with the sustainable agents of the Ghent Dorms, with professors to represent the third year of bachelor Bioscience engineering; I think on projects; Green Office activities, Swap Shop events, running, debates, parties, spending time with family, baby-sitting, youth conferences and other things. I feel very free.

I love life and I often feel my life energy, but it’s not all roses. I feel it’s very difficult to take other people into ‘my projects’ or ideas. Sometimes I am so filled with my idea that I tend to do it on my own without listening enough to what would make other people more enthusiastic for the idea. For example last year as sustainable agent of the dorm I really wanted to organise an “ecological breakfast” where we would offer French toasts made from old bread from shops in the neighbourhood; fruit mousse from fruit that shops didn’t want to sell anymore and other food. Because the sustainable agents from the other Ghent dorms weren’t that enthusiastic, I did it myself. Communication is my biggest trap I think.

“Collaboration is the key”

I am really happy with everything that comes into my life. I would like to finish this letter with two quotes that came into my mind during the last months:

“Everyone lives to be happy and everyone chooses for himself how he/she wants to do that.”

“You often learn the most from disappointment and bad things. Don’t try to avoid them.”

Best regards,

Sara

20 Nov

Growing up in Malawi – Evance

My name is Evance Naluso, born in 04 August, 1997, in a family of three.

Currently am at African Bible College, where am studying Community Development.

I come from a village called (Balaka), where currently both my parents and siblings are living this makes me to have strong love because my story begins.

 

 

Malawi is one of the African countries, which is prone to the change of this crazy world… and the large population in Malawi is youth, who are denied access to many things which makes the life of youth to be hard. The old generation/people are the ones in control of many aspects of life which according to me, it needed active and strong people to do that.

 

So what exactly makes it hard to be young Malawian?…

  1. Lack of employment – As a nation is failing to create jobs for high growing population of youth each and every year about 2,500 youth are graduating in different colleges/universities, this has resulted into high dependence on parents or relatives. The problem with this is that as youth I/we can have ideas of doing something but because you depend on someone you cannot express your thoughts and ideas
  2. Culture – It acts as framework towards our lives but sometimes, I think we are imprisoned by other cultural teachings and rules…… as an individual you cannot make decisions which you’re comfortable with, culture restricts you from doing other crazy things. For example, at some point culture can determine, whom and when to marry, whom to help, how to dress these examples look so simple but have great impact in the lives of youth in Malawi.
  3. Money – Other problems that we youth in Malawi struggle with is, high tuition fees in colleges . This has resulted in many youth dropping out of school or never attending college.

 

Apart from all the troubles that we youth face in Malawi, we are proud to be called Malawians because of its beautiful lakes and mountains, its beautiful people with smiling faces although hardship on the ground, different culture practices that entertain us, like traditional dances Gule wankulu, Malipenga, marriage ceremonies just to mention a few all this makes Malawi to be called a “warm heart of Africa”.

 

Growing up in Malawi, as a youth I need to be proud of it and it’s my wish to see the voice of youth to be held and put into account, as it says “youth are leaders of tomorrow”, therefore to them to be successful leaders it’s good to start train them now with different opportunities.

 

Best regards,

Evance