26 Nov

Dans me naar de vrijheid – Ilse

Een beetje zwart in mijn hart? 

Vraag me niet waarom, maar ik heb altijd een fascinatie gehad voor Afrika. Geen angst, maar een nieuwsgierigheid naar de ‘ander’, die er anders uitzag dan mij, maar net daarom zo interessant. Mijn ouders wilden me vroeger zelfs een donkere pop kopen, maar in die tijd was dat nog niet zo eenvoudig te vinden.

In het derde leerjaar zat er een Antilliaanse jongen in ons jaar. Hoe vaak ik – tot vervelens toe – vroeg of ik zijn haar mocht aanraken. Wat was ik jaloers op dat haar!

En als ik wat ouder werd zei ik dat ik een zwart kindje wilde later, waarop mijn ouders mij duidelijk maakten dat ik dan met een zwarte man zou moeten trouwen. Mijn ouders plaagden me hier dan ook vaak mee: gij komt nog eens met een zwarte thuis.

 

 

Ontwikkelingssamenwerking in Malawi: een logische keuze

Ik wilde graag van betekenis zijn, van waarde zijn voor anderen, anderen helpen.

Wellicht dat dat één van de motieven was om psychologie te gaan studeren.

Mijn fascinatie voor andere culturen kwam in mijn opleiding nauwelijks aan bod. Mijn ervaring met onderzoek in een multiculturele wijk motiveerde me om na mijn studies een postgraduaat interculturele hulpverlening bij te studeren.

Aan Michèle:
Ik ben zelf psychologe en altijd geïnteresseerd geweest in andere culturen. Afgelopen jaar heb ik dan ook een postgraduaat interculturele bemiddeling en hulpverlening gevolgd, om mij verder hierin te verdiepen. Dit gaf mij meer bagage, maar toch mis ik iets: praktijkervaring met andere culturen.

Ik wilde altijd wel eens naar Afrika gaan. Die praktijkervaring en mijn zoektocht naar meer-waarde hoopte ik daar te vinden via het vrijwilligerswerk in het Zuiden.

Naïef. Idealistisch. Hoopvol.

Ik ben enorm geboeid door het verrichte werk van Gencoo Malawi. Wat een interessant project met zoveel meerwaarde voor de lokale mensen. Ik leerde het project kennen door mijn vriend, Bram Vissers, waarmee je al een aantal keer gemaild hebt

 

Michèle

Uiteindelijk kwam er geen zwarte man op mijn pad, maar wél een fantastische man die me in contact bracht met Michèle, de oprichtster van Generation Cooperation België.

27 oktober 2013, onze eerste ontmoeting, waar ik een dag later op terugblikte:

Ben vandaag wel wat emotioneel, maar dat is normaal 🙂 van geluk, van het besef hoe mooi het leven kan zijn, de kleine dingen, enz. Bram en ik hebben nog nagepraat over gisteren en we vonden het echt super :). Ik voelde me vrij snel op mijn gemak en kon heel open zijn (en dat zegt heel veel voor mij). En het spontaan schilderen vond ik ge-wel-dig! Gewoon doen wat op dat moment goed voelt en vooral genieten! Merci voor deze leuke avond!

Een paar weken later organiseerden we mee een Music For Life event ten voordele van Generation Cooperation Malawi en een half jaar later zetten we onze eerste stappen op Malawische bodem.

Nog nooit zo snel in het diepe gesprongen. Maar wat voelde het (voor een keer) goed.

 

Dans

Dance is so important in the world. 

It needs no language. 

Our bodies speak a language of its own. 

-Ibrahim Farah -

 

Eén van de zovele beklijvende momenten die ik in de afgelopen vijf jaar heb meegemaakt en waarvan mijn hart nog altijd zeer warm van wordt, zijn de momenten dat het alledaagse leven even stopt en dans en muziek de publieke ruimte vullen.

Dans, een belangrijk deel van mijn leven in België, kreeg daar nog meer betekenis.

Niet geïnstrumentaliseerd in lessen waar we keurig en technisch alle oefeningen (zo correct mogelijk) moeten uitvoeren. Gewoon, puur dansen, omdat het leuk is, los van of je goed danst of niet.

 

Dans me …

Mannen bespelen de drums
Een vast ritme herhaalt zich keer op keer
Herhaling biedt structuur, duidelijkheid
Opzwependheid, maar tegelijkertijd rust.

Enkele vrouwen uit de menigte
Heupen bewegen met een gemak heen en weer
Baby’s op de rug wiegen gemoedelijk mee
Gezang vult de ruimte
Lapa’s kleuren mijn zicht

Ndi funa kuvina: ik wil dansen.

 

Oh, dans me naar de vrijheid

Neem me mee op ritme van 
de bewegingen, de muziek, de menigte, … 

Oh, dans me naar de vrijheid
Heel even

Geen zorgen
Doen én vooral niet denken
Veel hart en weinig hoofd

Oh, dans me naar de vrijheid.

Eenheid
Gelijkheid
Gemeenschap(pelijkheid)!

Even dat gevoel
Dat mijn blanke huid van geen of minder tel is
Waar we een gezamenlijke taal spreken die iedereen begrijpt
Niemand zich misbegrepen voelt of zich vergist.

Waar we samen dansen
zijn we samen mens